Over: Adios Gabriel Rios, de vriendschap tussen Bettie Serveert en Maastricht, de Belgische Greenday en een impressie van een stad met culturele allure en het gemis van friet en mayonaise

Zondagmiddag 7 september 2014: De derde dag van Bruis 2014. Mijn vrienden laten zich in lovende woorden uit over het programma van vrijdagavond en zaterdag. Hoogtepunt op vrijdag: het Engelse Bombay Bicycle Club dat vorig jaar al op Pinkpop stond. Met de programmering van veel bands die indie pop maken, scoort het festival hoog op de ladder van originaliteit. En oog voor kwaliteit heeft Bruis. Er is genoeg variatie in de programmering. Van belevingsgerichte muziek van Amish Winehouse tot Asgeir op zaterdag en van Kovacs tot Petter Carlsen & The Lonely Drummer Orchesta. Het is er allemaal.

bruis14_gabrielriosHet is zondagavond 22.00 uur en samen met Jonny Ladeur zitten wij op de beste plaats voor het optreden in de Zazou tent voor Gabriel Rios, recht tegenover Gabriel, face tot face. Het is een prachtig concert dat in een soort “kuil” wordt gehouden. De tent als podium dat mooie/rustige muziek brengt. Gabriel Rios is spontaan. Er is meteen een klik met de bezoekers van de zeer druk bezochte Zazou tent. Hij is onder de indruk van Maastricht en maakt complimenten over de goede vibes.  Hij waant zich zelfs even in “Game of Thrones” met al die  prachtige, middeleeuwse gebouwen. Met zijn Zuid-Amerikaanse afkomst vermengt met zijn Belgische identiteit slaagt hij er in het publiek te voorzien van een “droomconcert”. De cello en contrabas en het ontbreken van slagwerk maakt het optreden puur en magisch. Als het massale publiek de uitgang zoekt bedankt de organisator met de woorden “Adios Gabriel Rios”.

Eerder die dag was er een grote diversiteit aan bands. Op de indrukwekkende main-stage was het optreden van Kovacs  voor velen een uitgebreidere kennismaking. Kovacs (ook al met een violiste in de band) laat meteen merken waar zij voor staat: een goede presentatie, maar vooral een heel unieke en goede sound. Pinkpop lonkt. Een kleine opmerking: sta je vooraan dan wordt je weg geblazen door de bas boxen. Op het veld merk je hier gelukkig weinig van.

bruis14_sorelosers

De Belgische Sore Losers spelen een strakke en spectaculaire set. De zanger doet denken aan Billy en daarmee associeer ik de muziek meteen met Green Day en daar is niets mis mee. Later die avond doet Charles Bradley and his Extraordinaires de harten van de festivalbezoekers sneller kloppen met zijn aanstekelijke en perfecte soulmuziek.

Een overvolle tent komt om 20.00 uur kijken naar Bettie Serveert. Dé indie band van Nederland, die nu al jaren meegaat en blijft verrassen met nieuwe nummers. Hun eerdere werk zit in de harten van vele 40- en 50 jarigen. Maar ook jonge mensen zingen enthousiast “Palomine” mee. Bettie Serveert toert al vele jaren. In Maastricht speelde zij ”slechts” 3 of 4 keer. Geweldige en bijzondere optredens, waaraan de bezoekers meteen een gevoel van vriendschap overhielden. Het optreden op Bruis voldoet hier, mede gezien de bewondering van het publiek, ook aan. Ik stond vooraan en naast mij een jongetje van 10 jaar die geheel uit zijn dak ging . . . Bettie kan nog jaren mee en boort nieuwe fans aan . . .bruis14_bettieserveert

In een tent met sauna effect treden er vandaag jonge talentvolle artiesten op. Er zijn helaas uitvallers, maar dat mag de pret niet drukken. Ik zag het optreden van Francis. Het was mooi, maar je ziet dat omstandigheden van invloed kunnen zijn op de optimale beleving. Wel een leuk initiatief van Zef.

Als ik eerder die dag het festival terrein betreet, komt het geheel van het festival wat ”chaotisch“ over. Van vele kanten krijg je prikkels van geluid, eten en drank. Het is veel, heel veel op een klein terrein. Wel leuk de catering met typisch “Mestreechse” gerechten, heerlijk . . . Ook de kunstelementen krijgen een plaats aan de rand van het terrein. Wat dat betreft zou de organisatie veel kunnen leren van de opzet en uitvoer van PULP.

De internationale aanpak van het Engels programma op vrijdag is een schot in de roos. De zaterdag is een bijzonder mooie dag. Lambshade en Amish Winehouse zijn twee parels van eigen Limburgse bodem. Zij verdienen dit podium en wij zullen hier nog veel van horen . . .

Volgens kenners/vrienden was de show van Oscar and the Wolf het hoogtepunt van de zaterdag. Zanger Max Colombie maakte er een “sensuel groove“ van.

Jonny Ladeur (fotograaf van UtPlatvorm) en ik zijn trots als we voor het optreden van Gabriel Rios de beste plaatsen hebben. Recht voor de band, lekker dichtbij. Als even later een fotograaf brutaal vóór ons plaatsneemt, wordt deze weggestuurd door de security . . . Het optreden van Gabriel dreigt op bepaalde momenten te worden overstemd door “This Will Destroy You” de post-rock afsluiter uit Amerika in de Muziekgieterij tent. Maar het deert het publiek bij Gabriel Rios niet. Vele internationale studentes maken kennis met de prachtige stem en sound van Gabriel en een volle maan doet de rest . . .

België rules wat betreft de kwaliteits pop. Goed dat Bruis dat in de gaten heeft en gedurfd programmeert. Dankzij hen beleefden heel veel mensen een prachtig weekend. Jammer dat er op het festival terrein geen friet met mayonaise was te krijgen. Naast Bruis toch het visitekaartje van België en Maastricht . . .

bruis14_Lambshade