Niets is zo erg of er is iets nog erger, schoot onwillekeurig door me heen toen ik op de televisie een straatinterview zag met een ras-Geleendenaar die publiekelijk ageerde tegen de fusie van Sittard, Geleen en Born. Met een onvervalste Limburgse tongval liet hij merken Geleen toch vele malen beter te vinden dan Sittard, en over Born zou hij maar helemáál niet beginnen, want dan was hij overoverovermorgen nog niet klaar. Knap hoor, dacht ik, dat je zo uit durft te komen voor je merkwaardige meninkje op nationale teevee. Alle haren die zich in de loop der jaren op mijn lichaam hebben verzameld stonden intussen desalniettemin rechtop. ‘Dat accent,’ zei ik hardop tegen het scherm waarop een studiopresentator ondertussen een volgend item aankondigde, ‘dat accent, dat deed gewoon pijn.’

Het is waar. Telkens als een Limburger zijn waffel op televisie opentrekt, zoekt inwendige schaamte bij mij naar allerhande nooduitgangen. Nu eens resulteert dat in een scheldkanonnade richting de beeldbuis, andere keren in een epileptisch trillende hand die met moeite op het rode knopje van de afstandsbediening ramt. Ondanks het voldongen feit dat ik zelf in het ‘plat’ ben opgevoed en altijd meteen een klik voel met degenen die me in dialect aanspreken, kan ik er slecht tegen als Limburgers die door een ideaal articulerende interviewer of verslaggever worden ondervraagd, antwoordden in onsamenhangende zinnen die zijn doorspekt met Limburgs vocabulaire en zegswijzen die niet landelijk bekend zijn.

Dat is opvallend. Terwijl het Brabants accent, dat toch niet zo gek ver van het onze is verwijderd, onlangs nog werd uitgeroepen tot het ‘meest sexy’ accent, bungelt de Limburgse variant steeds onderaan dat soort lijstjes. Onderzoek van een aantal jaar geleden laat zien dat mensen met een duidelijk hoorbaar Limburgs accent structureel minder verdienen en wie googelt op ‘Limburgs accent kwijtraken’ krijgt duizenden resultaten, evenals de combinatie ‘Limburgs’ en ‘dom’. Wat het precies is dat een blijkbaar redelijk massale afkeer van de Limburgse tongval prikkelt, zou ik niet kunnen zeggen (ik zou eventueel in staat zijn daar een grondig onderzoek naar te verrichten, maar hallo zeg, ik heb ook gewoon een baan en een studie die ik dit jaar nog graag af wil ronden, dus als je het echt wil weten zoek je dat maar lekker zelf uit), maar ik vermoed dat het iets te maken heeft de negativiteit waarmee veel BL’ers de afgelopen jaren in het nieuws zijn geweest. Slechts weinig Limburgers aan de top slagen erin daar zonder al te veel imagoschade te blijven staan.

Ik pleit er daarom voor de rest van 2018 louter positief over Bekende Limburgers te berichten. Twan Huys gaat het fantastisch doen als opvolger van Humberto Tan bij RTL Late Night, Tom Dumoulin pakt duizend-en-één wielerzeges, Chantal Janzen wint de Televizier-ring voor haar nieuwe knutselprogramma, Frans Timmermans trekt eigenhandig Europa uit het slop en Connie Palmen wint de P.C. Hooft-prijs. Alle minder positieve berichtgeving houden we buiten de deur. Zo hoop ik me over een jaar ook in bovenstaand lijstje te voegen: Toon Roumen, die zorgde voor een herwaardering van ons lieflijk Limburgs accent.

 

Meer lezen? www.toonroumen.nl