En nu is het klaar, dacht ik en voor de eerste en tevens laatste keer in mijn leven gebruikte ik mijn lichaam in een strijd: met alle kracht die ik in mijn kleine armpjes had, duwde ik de jongen met het Pokémonpetje ruw bij de rest weg. ‘En nu opzouten,’ zei ik ogenschijnlijk kalm, en ik voelde me trotser dan ooit. Ik vergeleek mezelf met mijn held Brum: een onverschrokken geel autootje met karakter dat in een superstoere televisieserie alle stouteriken uit de wijde omtrek op ingenieuze wijze een lesje leerde. Het onderwijzende zat er bij mij blijkbaar al vroeg in, want ook ik wilde met mijn actie de jongen met het Pokémonpetje een lesje leren. Dat hij zich drie weken daarvoor zomaar bij ons vaste knikkergroepje had gevoegd was nog tot daaraan toe, maar dat hij onze sessies sindsdien gruwelijk verstoorde door vals te spelen en steeds onze mooiste gekleurde glazen bolletjes te stelen, maakte dat ik kookte van woede. De jongen met het Pokémonpetje viel om toen ik hem duwde. De jongen met het Pokémonpetje stond weer op en keek me lang aan. De jongen met het Pokémonpetje huilde. Wat zeg ik: de jongen met het Pokémonpetje zette de volumeknop in zijn keel maximaal open en schreeuwde. Heel hard en overduidelijk theatraal. De juffrouw kwam en gaf mij straf: in mijn zuurverdiende weekend moest ik vijftig keer ‘Ik mag geen andere jongetjes duwen’ zonder spelfouten op een blaadje schrijven.

In de gemeenteraad van Sittard-Geleen heeft zich in de afgelopen weken iets soortgelijks voltrokken. GOB heeft, samen met het ‘vernieuwingsblok’ (GroenLinks, DNA, SP en PvdA) en VVD de CDA een duw gegeven. Het CDA mag de komende jaren niet meer meeknikkeren. Noël Lebens, de lijsttrekker van het Sittardse CDA – die wij natuurlijk allemaal kunnen herkennen aan zijn afgedragen Pokémonpetje – likt zijn wonden. ‘Ik heb nog nooit in de oppositie gezeten,’ heeft hij te kennen gegeven terwijl hij meermaals zijn neus ophaalde en zijn onderlipje zachtjes trilde, ‘dus we zullen zien hoe dat bevalt.’

Een groots visionair zou ik mezelf ondanks alles niet willen noemen, dus hoe dit gaat verlopen kan en wil ik niet voorspellen – de werkelijkheid is godzijdank soms waanzinniger dan wat fictie kan bereiken. Ik weet wel dat ik tot op de dag van vandaag trots ben op mijn manhaftige optreden van lang geleden. Ik had de jongen met het Pokémonpetje veel eerder uit de groep moeten bonjouren, dat had een hoop kindertranen voorkomen. Wat ik maar gezegd wil hebben: ik ben blij met de frisse wind die de ramen en deuren van de raadszalen zal gaan laten klepperen. Ik ben benieuwd welke innovaties doorgevoerd zullen worden en hoe die onze gemeente weer tot bloei zullen brengen. En als de jongen met het Pokémonpetje zich in de tussentijd goed gedraagt, maar alléén dan, dan mag hij de volgende keer misschien gewoon weer meespelen.

 

Meer lezen? www.toonroumen.nl