Er was zaterdagavond een indrukwekkend eerbetoon aan de plotseling overleden Maurice Dorssers. Maurice was vele jaren technicus en vrijwilliger van het eerste uur bij Mama’s Pride. De lichtjes die zaterdagavond massaal straalden van de mobiel telefoons van de bezoekers maakte in het donker veel indruk. De backstage was omgedoopt tot de Maurice Dorssers Area en de foto’s van Maurice die overal aanwezig zijn, maakt editie 2018 er een met heel bijzondere witte vleugels op het logo van het festival.
Bij het betreden van het festivalterrein ontmoetten we Marjolein Fredriks. Zij kijkt tevreden terug op de eerste dag. In plaats van een gratis insmeerbeurt met zonnebrand door het KWF worden er nu poncho’s verkocht voor het goede doel. “We hebben nog even gedacht om de insmeertent om te bouwen tot een tijgerbalsem tent”, grapt Marjolein.
De Silent-disco tent is gevuld met discolicht en rook, veel rook. Net als Kunstbende is deze bijdrage van Poppodium Volt een vaste waarde. Op het terrein zijn een aantal wijzigingen te noteren. Het logo is aan beide zijde van het podium voorzien van rood licht. DJ Frank 45 draait toepasselijk plaatsjes zoals “Ain’t no time for the summertime blues”. En zo verzamelen zich rond 13.00 uur zo’n 100 bezoekers rondom het podium om de eerste act te zien.
Ut Platvorm beperkt zich tot een impressie van de eerste twee lokale bands.

 

Podiumvrees is de talent wedstrijd van Mama’s Pride. Als eerste prijs is er een optreden op het festival. Dit jaar ging de prijs naar Barn & Belle. Het is het duo Jesse Deledda en Lea Lomans uit Geleen, die een verrassende en originele set spelen. Het betreft Amerikaanse muziek met een vleugje Seasick Steve, Stevie Nicks en vooral veel plezier. Goed uitgevoerd en mooi gezongen. Neem daarbij de stemmige kleding en een gitaar in de vorm van een jerrycan en het publiek zet na 10 minuten de eerste danspasjes in de regen.
Onderdeel van podiumvrees is de jaarlijkse opdracht voor de bands om een cover uit te voeren. Dit jaar betrof het liedjes van Doe Maar. “Die hebben we niet geoefend dus doen we die niet”, roept Jesse. Mede-Organisator Rico Meijers reageert door zijn beurs te trekken. “Het Doe Maar nummer Smoorverliefd is mij wel wat waard”, aldus Rico. In de toegift wordt gekozen voor een cover van The Lumineers en geen Doe Maar. “We kunnen het echt niet meer spelen”, aldus Jesse. Als goedmaker delen zij stukjes cake uit aan het publiek.

 

Het volgende nummer gaat ongeveer zo”, dat is de introductie van de trots van Sittard/Geleen Walden. Als winnaar van Nu of Nooit mag Walden Pinkpop 2018 openen. Een gastoptreden op Mama’s Pride is een van de genoegens. Walden speelt een gevarieerde en strakke set en weet het publiek te overtuigen. Terwijl de eerste kinderen beginnen met het verzamelen van de lege bekers blijken alle drie de moeders aanwezig. Hoe bijzonder moet dit Moederdag cadeau zijn. Wij zijn Walden en komen uit Sittard, “verteld Jef America. “Waar dat is?” Vraagt Jef hardop, “de Rijksweg af en dan het vierde stoplicht rechts”. Met hun vette sound maken zij duidelijk dat we wederom een talentvolle band uit de Westelijke Mijnstreek hebben, die indruk zal gaan maken op de festivals.
Koen van de Berg, Rico Meijers en Marjolein Fredriks hebben op weg naar het festival een zware periode gekend. Samen met alle vrijwilligers slagen zij er ieder jaar weer in om een puik festival te presenteren. Dit jaar viel een van hun grootste steunpilaren weg en zal Mama’s Pride nooit meer hetzelfde zijn. Muziek, moeders en liefde verbinden. En dat alles was in overvloed aanwezig op editie 2018.

 

Foto’s Barn & Belle en Walden: John Rutten. 
https://www.mamaspride.nl