Mark en Diederik hebben weer iets nieuws bedacht: de verplichte maatschappelijke stage moet verdwijnen. Het kost allemaal teveel geld om die projecten op te zetten. Ontzettend zonde, want toen ik twee jaar geleden een week lang stage liep, heeft dat mijn kijk op het leven totaal veranderd.

Ik besloot stage te gaan lopen bij het Toon Hermans Huis in Sittard, omdat ik dat een ontzettend goede instelling vond (vind) en omdat ik vond (vind) dat Toon Hermans een prachtige voornaam bezat.

Voor de onwetenden onder u: het Toon Hermans Huis is een inloophuis voor iedereen die met de ziekte kanker te maken heeft. Of je het nu zelf hebt of iemand in je omgeving, dat maakt niet uit. Je kunt er zo zonder afspraak binnenlopen en een gesprek met een van de gepassioneerde vrijwilligers aangaan. Er zijn ook geregeld activiteiten: twee keer in de week komen de artistiekelingen bij elkaar om te schilderen, op de woensdagmiddag komen de kleine kinderen bijeen in de ‘Club van Toontje’ en ’s avonds kunnen de tieners op een speciaal daarvoor ingerichte plek in het huis ‘chillen’.

Prachtig initiatief!

Ik koos er dus voor een week stage te gaan lopen in het Toon Hermans Huis. Het was de week voor de kerstvakantie, en ik kan me nog goed herinneren dat ik op mijn derde stagedag aanwezig mocht zijn bij het kerstdiner van de artistiekelingen (met wie ik een dag eerder kennis had gemaakt). Enigszins gespannen verscheen ik ’s ochtends om te helpen met de voorbereidingen, maar toen ik eenmaal bezig was met de andere vrijwilligers en de eerste kunstenaars binnenstroomden, kon ik huilen van geluk. Ik wist niet dat mensen een mooie dag bezorgen zo’n goed gevoel gaf. Ik maakte vrienden. Ik maakte vrienden die het moeilijk hadden, ik maakte vrienden die kinderen verloren hadden en ik maakte vrienden die wisten dat ze zelf doodgingen.

Tegen een van de vrijwilligsters sprak ik de woorden:
‘Het maakt me niets uit hoe druk of succesvol ik later word. Ik kom hier later werken, al is het maar één dagdeel per week. Dit geeft zo’n goed gevoel!’
De vrouw opende haar armen om me een knuffel te geven.

‘Dankjewel,’ zei ze toen we uitgeknuffeld waren.

Ik knikte.

Het zou verschrikkelijke zonde zijn als de verplichte maatschappelijke stage afgeschaft wordt. Het heeft mij voor het eerst echt doen beseffen hoe kort het leven kan zijn, ik ben me zogezegd bewust geworden van mijn sterfelijkheid. Ook heb ik een waardering opgebouwd voor de vrijwilligers daar, maar breder gezegd voor vrijwilligers in het algemeen. Ik heb kort maar krachtig mee mogen maken dat het een fantastisch gevoel geeft om iets goeds voor anderen te doen.
Ik zal de gelukkige gezichten van de gasten tijdens het kerstdiner in ieder nooit meer vergeten.
Echt nooit meer.

Meer van en over Toon Roumen

Kuifje