poster mamas pride

(Met dank aan: René Bradwolff voor de mooie foto van Madi) Als ik het Burgemeester Damenpark in Geleen betreed voor Mama’s Pride, krijg ik meteen een goed gevoel: “Welkom en Have Fun!”. Veel  doet mij  denken aan Pinkpop. In 1978, het jaar dat Mother’s Finest bijvoorbeeld Baby Love speelde, De Limburgse band Partner het festival opende en Thin Lizzy de geweldige afsluitact was. Als de dag van gisteren ……..

In 2013 “de 19e editie“ van Mamas Pride,  is alles opgebouwd door de organisatie die zichzelf, maar vooral  het publiek, veel plezier gunnen. Geen overdreven aantal vrijwilligers die druk rondlopen. Nee, functioneel vriendelijk, alsof het de buurman of leuke buurvrouw uit de straat is die helpt bij het popfeestje. Dat is volgens mij de kracht van het festival; een prachtige locatie, leuke mensen in een ongedwongen sfeer en een grote diversiteit aan muziek. En dat zonder entree……

Een echte “traditional” zou je kunnen zeggen. Vraag je bezoekers naar hun mening en dan is het vooral een feel-good moment, onder het genot van een biertje (zelfs Bavaria kan goed gekoeld, lekker smaken). Een festival voor alle generaties, daar waar mannen respect hebben voor bierdrinkende vrouwen en vrouwen nog meer respect hebben voor “hun” stoere mannen. In de line up van dit jaar is de aanwezigheid van zangeressen opvallend. In allerlei hoedanigheden komen vrouwen terug in het programma, easy-listening, dromerig en folkie, dansend en swingend. Voor alle variaties is plaats.

Naast de ontmoeting met andere bezoekers, word ik uiteindelijk gelokt door het programma rondom de muziek. Smaken verschillen en daarmee wordt een objectieve beschrijving onmogelijk. Ik heb de voorrondes voor Podiumvrees bezocht en heb hier gemerkt dat er veel talentvolle bands zijn. Steeds meer muzikanten kiezen voor het samen spelen en delen van hun muziek. Zelf muziek maken en je familie en vrienden als fans uitnodigen. Daarmee wordt het onderscheid tussen echte bands en vriendenbands snel duidelijk. Ondanks dat, was er tijdens Podiumvrees  sprake van vernieuwing en verrassende, nieuwe acts.

De opening van All Downhill From Here betreft een band samengesteld uit muzikanten uit Geleen en Beek. Zij beschikken over een volle  lijst met up coming performances. Het is een band met veel enthousiasme, die naar mijn gevoel de eigen sound en route nog verder moet uitstippelen. Al spelende, kunnen zij dit  zeker gaan ontdekken. Met hun cover van Genesis‘s ‘Mamma’ doen zij de 50 +jarigen een plezier.

Na de aftrap van de Limburgers, is het de beurt aan een band uit Den Haag genaamd, Soul Sister Dance Revolution. Deze band heeft veel power, is zó strak en klinkt zó goed dat dit voor mij al een hele prettige ontdekking is. De volgend band heeft de mooie naam van Traumahelikopter. De eerste vier nummers powerfull, maar daarna moeilijk om de aandacht erbij te houden. Dat geldt wat mij betreft, ook voor Mister en Mississippi. De band met de meest bekende naam en inmiddels toegevoegd aan de Serious Talent Tour van 3 FM. Dat zal wel goed komen. Mooie dromerige klanken van Indie en folk in combinatie met de zonneschijn en regen maken me even weemoedig. Madi is een band die zomaar op het songfestival een goede indruk zou kunnen achterlaten. De roze jurk van de zangeres maakt een knipoog naar de grote broer van voorheen “Pinkpop”, handig en slim in Geleen. De vrouwelijke Elvis Costtello, qua out-fit, zullen we maar zeggen. Een thuiswedstrijd dus…………..

Ook de jonge muziekanten verbonden aan de Kunstbende trekken veel aandacht van de bezoekers.  Het meest indrukwekkend is het optreden van Noelle de Bie, de Limburgse Selah Sue. Mooie liedjes, prima gebracht. Klasse in één woord.

Het duo Jop en Stan eren de mannen van Radio Head met “Creep”. Gelukkig hebben de jonge mannen respect voor goede muziek. Jop Ostendorp is duidelijk geïnspireerd door Radio Head en was  getuige van hun optreden in Antwerpen vorig jaar.  Met Zuid Engeland (Jop) en Ibiza (Stan) als favoriete vakantiebestemming hopen zij weer de nodige inspiratie op te doen. Het is kwart over vijf ’s middags en de jonge artiesten hebben zin in ”Fish and Chips”………….

Ik krijg ook honger.  Met het oog op mijn lijn, kan ik beter afzien van de vette, maar ongetwijfeld lekkere, hap. Het afscheid van mijn mede festivalgangers voelt zwaar. Het zal ongetwijfeld nog heel gezellig worden …………

Vele jaren geleden zong  Joyce Kennedy van Mother’s Finest op Pinkpop,  iets verderop in het park,  “There is no other”: ze bracht toen al  een  ode aan Mama’s Pride  Tot volgend jaar.

visitors mamas pride

Bierdrinkende ‘meisjes’ op Mama’s Pride. En de mooiste staat …. achter de camera 😉