(Foto’s Jos Voncken) Een regenachtige Tweede Pinksterdag 2013;

Op de dag dat normaliter Pinkpop voor de 44 ste keer zou plaatsvinden, ben ik te gast bij de Pinkpop Expo: de expositie rond alles was Pinkpop was en is. Als je het voormalige postkantoor (prachtig gebouw) in Geleen betreedt voel, ruik, zie en PROEF  je Pinkpop. Een mierzoete roze koek bij de heerlijke kop koffie, onderstreept het gastvrije karakter van de organisatie. Als ik mijn beker koffie wil neerzetten, schrik ik. In de vorm van koffers waarin geluidsboxen worden vervoerd, zijn allerlei unieke materialen onder glas, ter inzage gelegd. Ik moet er niet aan denken dat de kop koffie zou omvallen……………

pinkpop 2013 expo 004

Het is gezellig druk, zo’n 100 mensen staan verzameld rondom het knusse podium waar mister Pinkpop Jan Smeets, onder toehorend zicht van de Pinkpop pop, zijn welkomstwoord start. Heeft zo’n gesprek nieuwswaarde? Ja en Nee. Jan verteld dat er 30.000 weekendkaarten zijn verkocht; voor de Vrijdag 4000 dagkaarten en voor de Zaterdag 6000 dagkaarten. Er zijn dus meer dan 100.000 mensen die het evenement in Limburg bezoeken en Jan  licht de rekenformule toe. Ook in deze benadering wijkt Pinkpop in positieve zin af ten aanzien van andere festivals, stelt een relaxte Jan. Zo kennen we Jan ook: een rekenmeester. Maar volgend jaar is de 45 ste editie weer gewoon in het Pinksterweekend.

Als verrassing vanmiddag een optreden van Madi met Sander met een cover van een nummer van de Foo Fighters.

In een kleine bioscoop met 8 stoelen wordt een Pinkpop film gedraaid met echt prachtige beelden. Beelden van Willy Deville, The Police  U2, Coldplay. Met de mooie beeldenkwaliteit en het goede geluid, bemerk ik kippenvel bij mezelf bij meerdere momenten waar ik bij ben geweest. Ontroerd ben ik bij een van mijn dierbaarste opname van Bruce Springsteen waarbij saxofoonspeler Clarence wordt geëerd met het nummer Spirts in the Night. Mijn Pinkpop vriend Max Cremers overleed 3 jaar geleden op 44 jarige leeftijd en voor mij was dit moment mijn Pinkpop “spiritual” moment. Mooi dat het te zien is in Geleen.

En zo gaat het verder op deze expo: prachtige posters, bandjes, petjes.

Bijzonder zijn de ansichtkaarten met alle posters die in de 44 edities hebben gestaan. Ook worden de bezoekers van Pinkpop belicht door een grote fotowand. Zoals twee jaar geleden bleek uit een onderzoek: Pinkpop bezoek je met je vrienden en is in dat opzicht het gezelligste festival. Kortom complimenten genoeg en voldoende reden om alleen of samen met je kinderen, op bezoek te gaan bij dit unieke “muziek- en cultuurevenement” in Nederland.

Tijdens de film maak ik kennis met fotograaf Jos Voncken. Hij heeft twee boeken met foto’s van artiesten en bezoekers van Pinkpop gemaakt. Binnenkort gaat hij digitaal zodat deze unieke foto’s kunnen worden bekeken door iedereen. Ook is de geluksvogel vaste fotograaf van Anouk. Mooie verhalen, waaronder het vastleggen van de omhelzing van Anouk en Jan Smeets, nadat de relatie bekoeld was geraakt. Ik vraag Jos om een mooie foto van deze middag, waardoor deze man weer zijn vakmanschap toont. Prachtig.

Onder de foto van de Anouk in de roze Beha spreek ik Jan Smeets.  Ik vraag hem of hij zelf ook een instrument speelt. Nee zegt hij, ik ben een betere organisator. Op de vraag welk instrument hij zou willen spelen, komen de piano, mondharmonica en gitaar langs. Op een of andere manier doet Jan mij aan een drummer denken. Een man die het ritme en de lijn uitstippelt.

Als ik hem dat vertel lacht hij:  “als ik had kunnen drummen, dan was Ceasar Zuiderwijk van Golden Earring, mijn tweeling broer geweest”. De volgende bezoeker  in de rij wil Jan sprken. Ik hoor hem zeggen “Jan,  ik ga maar weer eens: ik moet nog met mijn vrouw naar Ikea”. Verbijsterd loop ik naar buiten.

De haat-liefde-verhouding tussen Pinkpop en Ikea zal hopelijk nog jarenlang aanhouden.

pinkpop expo 20 mei 2013