Het is mei 2013 als Giorgio Paquay en Melchior van Buren elkaar ontmoeten tijdens een bluesfestival in het Cultuurhuis Heerlen. De aandacht voor de schoenen van Melle en Giorgio resulteert in een boeiend gesprek over schoenen en goede muziek. Het vormt de basis voor een spectaculair optreden op ’n HOOP muziek in september 2013 in Ernesto’s Sittard. De dag voor dat optreden had de band opnamen gemaakt  in de analoge  studio bij Pablo van de Poel (DeWolff).

Vrijdagavond 17 januari 2014 in café-zaal “de Dikke Stein” in Aelse is het gezellig met veel, heel veel vrienden en bekenden. Vandaag treden o.a. Morganas Illusion en The Last Indian Summer op. Met dit optreden werd een belofte tussen Sia Winkelmolen en Giorgio ingelost dat Morganas Illusion in het voorprogramma mocht spelen. Geleen Calling was het eerste festival dat Morganas Illusion een aansprekend podium gaf. Sia volgt zangles en dat komt de sound, samen met Bas Hatfield en Vince van de Poel, zeker ten goede. Goede en originele teksten en het legendarisch optreden op ’n HOOP muziek maakt dat de carrière van deze jongens in een stroomversnelling terecht komt.

IMG_4907vierkant

“Dit is de eerste keer dat we dit nieuwe nummer spelen”, stelt Koen Verhees zanger van The last Indian Summer tijdens de set op vrijdagavond.  De zanger kenmerkt zich door een perfecte performance. Hij is zichzelf op het podium. Een beetje ingetogen, met respect voor de band en publiek. Een zanger die zijn eigen geschreven gedichten tijdens een set voordraagt en het gezicht van de band vormt. Het publiek hoort een aankomende hit. De klanken van het Hammond orgel bespeeld door Jules Hermkens,  geeft het nummer een lekker gevoel. Invloeden van the Doors en Hocus Pocus van Focus zijn hoorbaar. Door de bijdrage van Gillroy Hamacher bas, Martijn Broens Gitaar en Giorgio Parquay drums, wordt het een song die bij de luisteraar binnenkomt. Alles in dit nummer is perfect in balans. Het optreden oogst wederom veel waardering van de bezoekers uit de Maasvallei. Tip  van de redacteur voor de naam van het titelloze nummer: Fotoshoot!

We arriveren BIJ de Sint Jansmolen in Geleen. Deze historische molen is het decor voor vandaag, met een prachtige binnenplaats en een gezellige sfeer in een moderne, sfeervolle ambiance. Groen licht, oranje accenten en twee loungehoeken maken dat een ieder zich meteen thuis voelt. We begroeten Evelien Busio en haar partner. Ze zijn nog een beetje beduusd van het succes dat hun is overkomen, sinds de opening 2 maanden geleden van hun zaak. Alles staat een klein beetje op de kop. Evelien reageerde spontaan op het verzoek van Melchior om ten behoeve van de fotoshoot de privé woning te mogen gebruiken. Als snel blijkt dat we te maken hebben met een vrouw die oog heeft voor interieur en sfeer. Combineer dit met haar voorliefde voor Fadomuziek en je hebt de elementen, die deze middag zo bijzonder maken.

Te Last Indian Summer blijkt een fotogenieke band. Jawel, ze gedragen zich als volleerde modellen. De bandleden hebben meerdere, verschillende jassen bij zich en hebben de shoot serieus voorbereid. Nog enigszins herstellende van het optreden van de avond tevoren maken ze een relaxte indruk. Ze laten alles op zich afkomen en hebben het beeld en verwachting duidelijk. Agnes van den Herik heeft tijd nodig om contact te krijgen met de band en hun “soul”. Dit veroorzaakt ook vertraging op in het vinden van consensus over de achtergrond waarvoor kan worden gefotografeerd. Deze band geeft zelf besturing aan de elementen en de manier waarop de foto’s worden genomen. Het levert een soort spanning op met de vraag: gaan we nog samenwerken of niet?

Een ontwapenende en voor mij karakteristieke plek wordt gevonden in het bos rondom de Sint Jansmolen. Rockers uit Midden-Limburg en Noord-Limburg gedragen zich anders dan de “Bands From the South”. Hun nummer “Shelter In The Wood” refereert aan mijn spontane idee van boswachters. Hun sigaretten, cowboyhoeden en Amerikaanse jassen maken de band divers, uniek en gelijk moeilijk peilbaar. Het imago van de band wordt spontaan zichtbaar.

IMG_4937vierkant

Als ik Evelien vraag om haar woning te bezoeken, zijn er bezoekers in de Sint Jansmolen die vragen uit welk land de band afkomstig is en hoe ze heten. “Wellicht leuk om aan mijn kleinkinderen te vertellen”, zegt de bezoeker. Aansluitend trekken Melle, Mitch Josten (ja,die met die mondharmonica), Agnes, de band en ik onder begeleiding van Evelien naar haar woning. We treffen een prachtig groot kunstvoorwerp aan, in de vorm van een paard in een gang. Een karakteristieke ruimte met een prachtige kunstzinnige lamp. Naar mijn gevoel wordt hier de mooiste foto gemaakt, maar dat zal moeten blijken. Open haarden, een prachtige trap, ideeën voldoende  voor een reportage in  VT-wonen……….

De dochter van Evelien heeft een gietijzeren kachel gekocht. Deze is superzwaar en de band wordt gevraagd een handje mee te helpen met slepen. Geen bezwaar, blijkt. Allemaal samen blijken ze over genoeg kracht te beschikken om de kachel in de lunchroom te plaatsen. Een mooi tafereel……….

The Last Indian Summer is een parel in de Limburgse muziekscene. Een band met identiteit en goede muziek en een groeipotentie zoals Zef magazine naar aanleiding van hun “Serious Session” optreden stelde. Of ze door zullen breken zal afhangen of deze band de bijsluiter zal lezen…….. Maar ja daarvoor is het ook psychedelische rock uit de 60- en 70-er jaren…….. Good Luck boys met jullie optreden in de Bosuil op vrijdag 14 februari a.s.!