Posts tagged "Toon Roumen"
Een perfect georganiseerd Lego-dorpje.

Een perfect georganiseerd Lego-dorpje.

‘Nooit, maar dan ook nooit moet je bij het in- en uitstappen achter de helikopter langs lopen,’ zei de man terwijl hij me streng aankeek en zenuwachtig aan zijn diepzwarte snor plukte. Ik vermoedde dat er in de loop der jaren toch al wat stumperds via de achterkant de helikopter in waren geglipt en dat dat...
Ik zie je zo

Ik zie je zo

Een aantal maanden geleden opende op de Limbrichterstraat in Sittard een kattencafé. Dat is geen etablissement waarbij serveersters in kittige rokjes de miauwenden der aarde tegen betaling voorzien van porseleinen bakjes vol vers water, brokjes en kattenmelk, nee, net als alles op onze wereld is het gericht op het vermaeck van de mensch. Als in...
De foto en het voedsel

De foto en het voedsel

Zoals altijd wanneer fotocamera’s zich tot mij richten, lachte ik overenthousiast en op een groot bord wees ik het stuk aan waarop de naam van mijn thuisstad sierlijk prijkte. ‘Zo goed?’ vroeg ik, maar het antwoord was nee. Mijn rechterhand moest nog iets omlaag. En daarna mijn linkerhand iets omhoog, en daarna mijn rechterhand weer...
Tijdmachine

Tijdmachine

Ik stap samen met u uit de teletijdmachine. We wrijven in onze ogen en kijken elkaar verwonderd aan. Verrek, het is gelukt. Zonder veel moeite hebben we onszelf naar de herfst van 1906 geflitst. We lopen een stukje, wijzen eens naar gebouwen of delen daarvan die we uit onze eigen tijd herkennen, knijpen onze neus...
En nu opzouten

En nu opzouten

En nu is het klaar, dacht ik en voor de eerste en tevens laatste keer in mijn leven gebruikte ik mijn lichaam in een strijd: met alle kracht die ik in mijn kleine armpjes had, duwde ik de jongen met het Pokémonpetje ruw bij de rest weg. ‘En nu opzouten,’ zei ik ogenschijnlijk kalm, en...
775 jaar Sittard

775 jaar Sittard

Dit jaar vieren we dat Sittard 775 jaar geleden een pakketje ondertekende formulieren kreeg waardoor werklieden aan de bak moesten om stadswallen te bouwen. Sittard kreeg stadsrechten en verwierf daarmee het recht om zichzelf te gaan verdedigen. Men moet zich toen al verheugd hebben op het grote feest dat 775 jaar later zou losbarsten. Van...
Het is zo mooi oud en krakkemikkig.

Het is zo mooi oud en krakkemikkig.

Toen ik acht was, schreef ik mijn eerste literaire meesterwerk. ‘Keesje het spook,’ heette het, een verhandeling over een klein schattig spookje dat voornamelijk uit was op het beleven van allerhande doldwaze avonturen. Het handgeschreven boekje (met zelfgemaakte tekeningen!) begon als volgt: Er was eens een uod krakemikig huis en daarin leefte een spookje …...
Je moet wel even lachen

Je moet wel even lachen

‘Je moet wel even lachen,’ zei mijn vriendin Lisa toen ik, bepakt en bezakt met beloningen voor mijn olympische topprestatie als bloemen, chocolade en een medaille, over de finish kwam gestrompeld. Lachen, dacht ik, is het uitwendig onderdrukken van inwendige kommer en kwel. Mijn mondhoeken krulden zich dus even omhoog, terwijl ik de wereld vervloekte....
Dat accent doet pijn!

Dat accent doet pijn!

Niets is zo erg of er is iets nog erger, schoot onwillekeurig door me heen toen ik op de televisie een straatinterview zag met een ras-Geleendenaar die publiekelijk ageerde tegen de fusie van Sittard, Geleen en Born. Met een onvervalste Limburgse tongval liet hij merken Geleen toch vele malen beter te vinden dan Sittard, en...