(Dit is een bijdrage van onze vaste blogger Toon Roumen)

‘Goedemiddag, welkom bij deze speciale Toon Hermans Wandeling. Vandaag zullen we allerhande bezienswaardigheden bezienswaardigen die verband hebben met de komiek der komieken Toon Hermans. U weet wel, die grapjurk. Afijn, goed dat u er allemaal bent.’

‘Onze eerste bestemming. We zijn in de Parklaan, waar Toon ooit geboren werd. Helaas bestaat zijn geboortehuis niet meer, maar wel gaan we zo het pand binnen dat nu op die plek staat, het Waterschap Roer en Maas. Daar kunnen we een maquette bezichtigen waarop te zien is hoe het hier ooit uitzag. Maar eerst vraag ik u naar links te kijken, waar we de Cötelbeek zien stromen. Toon zei hier ooit over: “Ze was zwart, had een slanke lijn, liep door Sittard en ik hield zoveel van haar.”’

‘We zijn aangekomen in de Wilhelminastraat. Daarginds ziet u het St. Jozefgebouw. Een memorabele plek, want dat is de locatie waar Toon voor het eerst optrad. Samen met Doortje van de Molengraft en de zusters Agnes en Gertie van Houdt stond hij hier na hun eerste gezamenlijke optreden nog vaak op de planken. Gertie werd overigens later zijn eerste grote liefde. Straks bezoeken we haar woonhuis op de Paardenstraat. Het is misschien leuk om alvast te vertellen dat daar een aantal jaar op zolder, onder de balken, het eerste zelfportret dat Toon aan Gertie stuurde, werd teruggevonden.’

‘Inmiddels zijn we op de Paardenstraat in het voormalige huis van Gertie van Houdt. Zoals u ziet heeft Toon op de schuine muur van deze kamer een gedicht geschreven. Lees maar mee.’

Welteröste wunsch ich dich
Dènk vanaovend ‘ns aan mich
Dènkste aan ene anger jòng
Kiek dan ‘ns nao dit plafòn
Höbste mich dan neet mae gaer
Kalk dan hie mer euverhaer

‘Dit is het Toon Hermans Huis, een inloophuis voor mensen met kanker. In 1998 heeft Toon dit huis persoonlijk geopend nadat zijn geliefde, allang niet meer Gertie maar Rietje, acht jaar daarvoor de strijd tegen de verschrikkelijke ziekte verloor. Inmiddels zijn er verspreid over heel Nederland Toon Hermans Huizen, waar je zonder afspraak met vrijwilligers over de ziekte kunt praten. Zoals je kunt zien ligt naast het huis een prachtige rozentuin met een standbeeld van Toon Hermans, gemaakt door Wilhelmina Maas.’

‘Het einde van onze wandeling is het einde van Toons leven. Hij ligt hier samen met Rietje begraven. Neem even plaats op het bankje bij de oude beukenboom voor een moment stilte, zou ik zeggen. En vergeet niet de prachtige tekst op hun grafzerk te lezen. Ik dank u allen zeer voor de deelname aan onze Toon Hermans Wandeling.’

 

Laat ons o Heer
Hun leven in Uw handen leggen
En leer ons altijd weer

Uw wil geschiede zeggen