(Dit is een blog van onze vaste blogger Toon Roumen)

De Wereld Draait Door heeft iets nieuws bedacht: elke maand nodigen ze dezelfde vijf boekwinkeleigenaren uit om te praten over de beste boeken van dat moment. Leuk onderwerp, dacht ik toen ik Matthijs’ aankondiging hoorde. Ik besloot er eens lekker voor te gaan zitten toen tot mijn grote verbazing Wim Krings één van die boekpromoters bleek te zijn. Van puur geluk stuiterde ik naar mijn moeder toe om te vertellen dat Wim Krings, dé Wim Krings op televisie was. Mijn moeder reageerde echter nogal laconiek: ‘Wim Krings? Ehm… help me even ….?’

 Voor alle randdebielen die net als mijn moeder niet weten wie Wim Krings is (dé Wim Krings, verdomme!): Wim Krings heeft de mooiste boekwinkel van Sittard en omstreken. Zijn winkel Boekhandel Krings ligt in het centrum van Sittard. Mocht je in de buurt zijn, is het zeker de moeite waard om eens binnen te wippen (en nu maar hopen dat ik de reclamecodecommissie niet op mijn dak krijg) en het is vooral nog veel meer de moeite waard om er hele middagen te verblijven en met een stapeltje verse boeken en een tevreden, voldaan gevoel het pand weer te verlaten. Heerlijk.

 Ooit belde ik hem in een wanhopige zoektocht naar een baan. Of hij niet toevallig nog ergens een plekje had.

‘Sorry jongen,’ antwoordde hij. ‘Het zijn zware tijden voor de boekhandels.’

‘Kan ik me voorstellen. Heeft u ook ’s avonds niemand meer nodig?’

‘Echt niet, sorry. Maar je kunt altijd je cv achterlaten. Mocht ik ooit mensen nodig hebben heb ik je in ieder geval in mijn bestand.’

 Uiteraard stuurde ik braaf mijn cv op, maar omdat ik te koppig was om te geloven dat hij echt, echt, écht niemand meer nodig had wachtte ik nog drie weken met elders solliciteren. Toen die eenentwintig dagen voorbij waren (en ik emotioneel een wrak was) besloot ik het bij de Albert Heijn te proberen.

Daar lukte het wel, ik werd aangenomen. Ik werk er nu een maand of drie en het bevalt goed. Door de afleiding denk ik niet meer zo vaak aan mijn diepe wens onder leiding van Wim te staan. Tot twee weken terug, toen ik de pakken muesli (op datum!) in het rek aan het zetten was. Ik werd op mijn schouders getikt en ik hoorde een vriendelijke mannenstem vragen waar de kruiden stonden.
‘Tweede gang links,’ antwoordde ik zonder te kijken wie mij aangetikt had.

‘Bedankt!’ zei de man en toen ik me omdraaide om te zeggen dat dat mijn werk was en dat hij me niet hoefde te bedanken, zag ik welke god ik had geholpen. Wim Krings was aan mij komen vragen waar de kruiden stonden. Wim Krings!
Je begrijpt dat ik de schouder die hij heeft aangetikt sindsdien niet meer gewassen heb.